Trippingtuna

Fred Ros, bekend van allerlei kunstprojecten, zoals; De verlichte obsessie voor de ruimte, Honderd voet boven het wad, Een dag van 480 uur,  40 voet onder water, Dat moet je doen, 

336 uur in Quarantaine, geven aan dat tijd, beweging en de plek, belangrijk zijn in zijn werk.

Dit allemaal breed uitgemeten te zien op zijn website.

 

Making-off “Tripping tuna”

“Tripping tuna” is een daarop aansluitend nieuw kunstproject.

De enorme roestvrij stalen, gepuntlaste  Tuna ( ruim 4 meter ) wordt de bovenkant blootgesteld aan een hitte zodat het RVS blauwig van kleur wordt en al snel de kleur van een levendige Tuna krijgt, de onderkant blijft licht zilverachtig.

Deze Tuna  moet een onvergetelijke wereldreis gaan maken zowel boven als onder water.

Deze reis begint al in het atelier van Moret  in Bergen, daar waar de Tuna gemaakt wordt. Vandaar vervoerd met een dieplader naar de haven van Rotterdam.

Daar aangekomen met een hijskraan op een containerschip geplaatst en de reis over het water van Rotterdam, via Sint-Maarten ,Aruba, Curacao naar Bonaire.

Daar aan gekomen zal de Tuna maanden onder water blijven op verschillende plekken  en  zal 1 met de natuur worden.

De Tuna zal  na verloop van tijd haar  “ijzeren”  gedaante verliezen, doordat het beeld begroeid raakt met sponsjesachtige, manteldieren en koraalpoliepen.

Ros is geïnteresseerd in hoe het object verandert door hun omgeving.
 

Morets eindproduct wordt Ros zijn uitgangspunt.

Om te beginnen wie is Ron Moret? Tot nu toe zal een klein publiek van liefhebbers van de beeldhouwkunst  bekend zijn met zijn werk. Beeldhouwkunst wint aan populariteit en erkenning, zowel binnen-als in buitenland en dus kan de kennissenkring de laatste jaren zijn uitgebreid. 

Ros werd op Moret’s werk gewezen en ging als eigentijdse burger kijken op internet. Later fysiek .Niet het werk wat direct aansloot bij de inhouden en thema’s van Ros zelf.

Ros zet heel gangbaar in, Moret’s eindproduct wordt Ros zijn uitgangspunt, wat onbevangenheid hem onbelemmerd lieten denken over of spelen met zijn werk.

Ros zoekt en manipuleert en  creëert een nieuwe gedachte over het bekende nog niet gemaakte beeld.

 De Tuna, koos ik als dit object en plaatst het in de artistieke context, -onder water.-.
 

presentatie

Net zoals, finding Nemo, My Octopus Teacher , Lassie. Flipper enz moet Tripping Tuna een diepe band en bevriend raken met iedereen.

Ros besluit de Tuna, die naamloos blijft, ook te gaan filmen en fotograferen.

Verdeeld over meerdere lokaties.

En inderdaad, het is een wonderlijk beeld, dat zich soms voortbeweegt als een model op de catwalk, dan weer als een oude dame en dan weer als een tuinstoel die door de wind wordt voort geblazen.

Ros filmt het dier alsof het slaapt en vraagt zich af of het droomt.

De  reusachtige fotos en de uiteindelijke Tuna zal tentoongesteld worden in een museum.

Een groot aantal mensen heeft nog nooit een een Tuna van dfit formaat gezien, behalve op televisie of in een aquarium, dus het werk stelt het publiek praktisch in staat om het in een veilige omgeving te zien en mogelijk hun geabstraheerde angsten onder ogen te zien.

Tripping tuna daar zal iedereen van gaan houden.

Dit kunstwerk opent namelijk de vraag hoe we omgaan met de natuur en andere soorten, dus de kunstenaar wordt in wezen een tussenpersoon van ervaring waardoor dit werk op verschillende niveaus werkt vanuit een zoölogisch perspectief met de kenmerken  van een dier; vanuit het perspectief van de populaire cultuur met de verontrustende beelden; en tenslotte vanuit artistiek perspectief met de verbreding van het begrip kunstwerk.
 

Van idee naar idee

Fred Ros is een kunstenaar die zich steeds bewust geweest is van dit complexe spel, daar soms last van had en dan weer voordeel, maar die steeds alle denkbare posities rond zijn werk in zijn werk betrokken heeft

In het Stedelijke Museum Amsterdam tijdens een tentoonstelling met J.C.J. van der Heijden vindt de eerste toe-eigening van andermans werk plaats. Als een twee-eenheid hangt een werk van J.C.J. van der Heyden naast in het werk van Ros waarin dit eerste werk is opgenomen. Ros dirigeert de context waarna Van der Heyden de volgende context van ophanging aangeeft in afstemming met de medecurator van de tentoonstelling. De verwevenheid van auteurschappen voor de uiteindelijke kijkervaring van het publiek neemt in complexiteit toe.

In een zwembad in Amstelveen toont Ros op de bodem van het zwembad eerder gemaakte opnames van orka’s. In het water van het zwembad maken kunstzwemsters hun figuren. Daarvan worden weer beelden gemaakt. Werkelijkheid, verbeelde werkelijkheid, vastgelegde werkelijkheid als een gelaagd spel. 

Ros beoordeelt zijn beelden en technieken voortdurend op hun mogelijkheden en onmogelijkheden, hun reikwijdte. De Waddenbeelden zijn fotografisch, want geen ander medium als de foto vertelt het geografische gegeven, het levendige moment onder de helikopter, honderd voet boven het wad zoals de foto dat kan. Manipulatie volgt maar binnen de fotografische taal. 

Het materiaal en de werken die voortkwamen uit de expeditie Een dag van 480 uur op Antarctica, en de verwerking daarvan blijven alleen fotografisch, anders verworden ze tot etherische droomlandschappen als pure producten van de verbeelding en niet van een geografische werkelijkheid. 

Het fotografische is belangrijk in de beelden van de zoutpannen van Bonaire maar er zit ook een schilderkunstige uitdaging in. De anekdotische werkelijkheid doet er hier minder toe. 

Hoe belangrijk is de anekdote over Rembrandt? Zijn leerlingen verkochten hun werk, Rembrandt kocht het terug, voegde er zijn penseelstreken aan toe en verkocht het als zijn eigen werk. Ros las het en zag er een eigentijdse uitdaging in. 


.


 

Inspiratie

perfect6.jpg
perfect2.png
perfect5.png
perfect10.jpg
perfect9.jpg
perfect3.png
perfect7.jpg
perfect4.png
perfect1.jpg
swung, vaart van de tuna.jpg